Battle Scars #1 – Shattered Heroes

ใครคือมาร์คัส จอห์นสัน? เขากุมความลับอะไรไว้ถึงทำให้คนทั้งจักรวาลมาร์เวลต้องตามล่าเขา?!

” คนแรกที่สังเกตเห็นเรื่องบ้านี่ก็คงเป็นแอนเดอร์สัน กับความคิดที่ว่าโลกกำลังบิดเบี้ยวของเขา ”

” ความคิดที่ว่าทุกอย่างมันจะเละตุ้มเป๊ะ กับเรื่องที่ว่ามีบางสิ่งกำลังมา ”

” แต่ก็แน่ล่ะ วันๆอยู่แต่หน้าทีวี ใครจะไปเชื่อ? ”

” จนกระทั่งก่อนที่ทหารบางนายที่จะติดต่อหาครอบครัว…สัญญาณก็ดันถูกตัดขาด พวกเขาว่าผู้คนกำลังหวาดกลัว แล้วไหนจะมีพวกม๊อบที่ลากผู้คนออกจากบ้านมาเผาทั้งเป็น ”

” หน่วยป้องกันทางอากาศจากเพนตากอนยังรายงานมาอีก…ว่ามีการตรวจพบวัตถุประหลาดตกลงในฝรั่งเศส ในยุโรปตะวันออก ในอเมริกาใต้…”

” …ในอเมริกา เรายังไม่รู้รายละเอียดแน่ชัดในตอนนี้ แต่สงครามกำลังมา มาโจมตีบ้านของเรา…และเราก็ทำอะไรไม่ได้ ”

” เพราะเรากำลังอยู่ในนรก…ในอีกซีกโลกนึงเลยล่ะ ”

ณ ลานบินบากาม (อ่านถูกมั้ย?) ประเทศอัฟกานิสถาน วันที่สามของความหวาดกลัว

เหล่าทหารอเมริกากำลังถูดโจมตี!!

ทหารนายหนึ่งกำลังวิ่งหลบห่ากระสุนที่สาดเข้ามา

Cheese : นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย?! แม็คอดัมส์อยู่ไหน?!

[ ตายแล้ว! แม็คอดัมส์ตายแล้ว! พวกเขาตายกันหมด! เราต้องรีบไปแล้ว! ]

Cheese : อาหมัด! หยุด! อาหมัด!

Ahmad : { ไม่..ไม่…}

Cheese : อาหมัด นี่ฉันเอง…ชีส! นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?! ใครโจมตีเรา?!

Ahmad : ทุกคน! ทุกๆคนกำลังโจมตีเรา!

แล้วทหารหน้าตาน่ากลัวคนนึงก็หัน RPG มาทางพวกเขาทั้งสอง

ทหารน่ากลัว : ไม่มาตายที่นี่…ฉันจะไม่มาตายที่นี่

PAF! กระสุน RPG ลูกเบ้อเร่อลอยหาพวกเขาเสียแล้ว

(พาวเวอร์พัฟเกิร์ลช่วยด้วย! 555+)

แล้วความช่วยเหลือก็มาถึง! กระโดดคว้าตัวชีสและอาหมัดออกมาจากวิถีกระสุนอย่างฉิวเฉียด!

Marcus : ตื่นแล้วหรอ ชีส

Cheese : เฮ้ย มาร์คัส ถ้าไม่ว่าอะไรตูขอพักตรงนี้แป๊ปนะ

Marcus : ก็ตามใจ จะรับเครื่องดื่มอะไรมั้ยล่ะ?

Cheese : ซักแก้วก็ดีเหมือนกัน ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? พวกตะลีบันโจมตีหรือไง?

Marcus : ก็ไม่เชิงหรอก

Marcus : จุดนัดพบนำเด็กชาวเขาคนนึงมาส่งเรา บอกว่าเจ้าหนูนี่เป็นเป้าหมายของตะลีบัน

Marcus : พอพวกเขามาถึงที่ฐาน ทหารอัฟกันฯคนนึงก็เกิดบ้าอะไรไม่รู้แล้วยิงเด็กนั่นหน้าตาเฉย มันบอกว่าเจ้าเด็กนี่เป็นพวกระเบิดพลีชีพ

Cheese : อะไรนะ?! ใครยิง?

Marcus : ฟาชาด

Cheese : ฟาชาดนะเหรอ?! ฉันรู้จักหมอนี่ มันดูไม่มีเหตุผลเลยนะ

Marcus : เขากลัวน่ะ พอเขาไม่ยอมลดปืนลง ทหารเราจึงต้องยิงเขา พอเป็นงั้นปุ๊ป ทหารอัฟกันฯคนอื่นก็เกิดบ้าตามฟาชาดขึ้นมา

Marcus : …แล้วพวกตะลีบันก็โจมตี…

(โดนซ้ำสองเลย ทั้งพวกอัฟกันฯแถมยังตะลีบันอีก – -” )

(นี่แหละครับ ตัวอย่างผลกระทบที่เกิดจากเฟียร์ฯ เจ้าเซอร์เพ็นต์กระจายความกลัวไปทั่วโลกเลย)

รถของตะลีบันพุ่งเข้ามาในค่ายอีกคัน!

ยังดีที่พี่มาร์คัสของเราเตือนชีสที่กำลังตื่นตระหนกให้หลบทัน

” เราเคยปะทะกับพวกตะลีบันมาก่อน พวกมันมักจะบุกเข้ามาเรื่อยๆไม่หยุด แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน ”

” คุณจะรู้สึกได้เลย มีบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม ทั้งสองฝ่ายกำลังเผชิญกับความกลัว พวกเขากำลังตื่นตระหนก พวกเขาคิดว่านี่คือจุดจบของโลก ”

” ผมคือจ่ามาร์คัส จอห์นสัน หน่วยที่ 2 เจ้าหน้าที่ของกองทัพ และนั่นก็เพื่อนซี้ของผม..ชีส

” แล้วถ้านี่คือจุดจบของโลกจริงๆ เราจะนำหน้าไปเอง..”

72 ชั่วโมงหลังจากนั้น

ทหารสหรัฐฯเสียชีวิต 25 นาย บาดเจ็บอีก 48 นาย

มาร์คัสกับชีสกำลังนั่งคุยเล่นกันอยู่สองคน จนมีชายคนนึงเข้ามาขัดจังหวะ

Messenger : จ่าจอห์สัน…มีข้อความมาถึงคุณครับ

Marcus : ที่สหรัฐฯเป็นไงบ้าง?

Messenger : พวกเขา…โดนโจมตีครับ

Marcus : ใครโจมตี?

Messenger : ไม่ทราบครับ…พวกเขาไม่ได้บอกมา…

Marcus : ช่างมันเถอะน่า เอาล่ะ..บอกข้อความบ้านี่มาได้แล้ว

Messenger : ได้ครับ..เรื่องแม่ของคุณน่ะครับ

Messenger : เธอเสียชีวิตแล้ว

แอตแลนต้า, จอร์เจีย สี่วันหลังจากนั้น…

” ครั้งแรกในรอบปี ที่ผมได้กลับมาเหยียบแผ่นดินเกิด ”

” สถานที่แห่งสุดท้ายบนโลกที่ผมอยากจะอยู่ไปอีกทั้งชีวิต ”

” ทุกสิ่งที่ต้องเผชิญที่อัฟกานิสถาน มีพี่น้องของผมกี่คนที่ตายจากไป แต่นี่มันไม่เหมือนกัน..ผมแทบไม่ได้หายใจด้วยซ้ำ ”

” นี่แหละครั้งแรกที่ผมอยากกลับไปอยู่ในทะเลทรายนั่น สิ่งที่เกิดขึ้นนี่…ผมไม่รู้จะรับมือมันยังไงดี ”

ชายปริศนายืนอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่ง

Man : มีใครรู้เรื่องเขาบ้าง?

Woman : หน่วยข่าวกรองอยู่ทั่วไปหมด เราต้องนำเขาเข้ามาเกี่ยวข้องแล้ว

” ตั้งแต่กลับมา ผมก็ได้แต่บึ่งจากสนามบินไปงานศพ ไม่ได้แม้แต่แวะกลับมาบ้าน ”

” กรมตำรวจแอตแลนต้าส่งเจ้าหน้าที่มารับผม เขาบอกว่ามีจลาจลเกิดขึ้น แถมยังลามไปทั้งเมือง ส่วนนั่นก็บ้านแม่ผม ที่โดนลูกหลงไปด้วย ”

” พวกขโมย ตำรวจว่าอย่างงั้น แต่บ้านแม่ผมไม่มีของมีค่าให้ขโมยด้วยซ้ำ แถมบ้านบางหลังก็โดนเผาโดยไม่มีสาเหตุ ”

” มันเหมือนโลกทั้งใบกำลังหวาดกลัว ผู้คนหวาดหวั่น แต่มันคืออะไรล่ะที่ทำพวกเขากลัว? ”

” ส่วนแม่ผม..ไม่มีอะไรทำให้เธอกลัว..เธอแค่.. ”

” โลกที่ไม่มีเธอมันช่างไร้ความหมาย ผมได้แต่หวังให้ตัวเองตื่นจากฝัน ผมได้แต่หวังให้ผมได้เจอเธอยืนรอผมอยู่ตรงนี้ ”

” ผมเป็นอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ได้ก็เพราะเธอ เธอคือทุกสิ่ง ”

” เธอ.. ”

มาร์คัสพบบางสิ่งหลังกรอบรูป…ปลอกกระสุนปืน!

” นี่มันอะไรกันเนี่ย?! ”

เขาเดินออกมาด้วยอารมณ์โมโห…โดยที่ไม่รู้เลยว่าโดนสไนเปอร์เล็งหัวอยู่!

” ปลอกกระสุนนี่มันของพวกรัสเซีย เคยเห็นพวกที่อัฟกานิสถานใช้อยู่เหมือนกัน พวกทหารรับจ้าง นี่มันไร้เหตุผลสิ้นดี ”

Marcus : คุณเจ้าหน้าที่…ใครรับผิดชอบงานสืบสวนที่นี้งั้นเหรอ?

Officer : ขออภัยครับ…ผมไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับฆาตกรรมครั้งนี้ ตอนนั้นทั้งกรมตำรวจมัวแต่ยุ่งกับเรื่องจลาจลในเมือง–

Marcus : ผมต้องพูดกับใครซักคนที่เกี่ยวข้อง โอเคมั้ย?

Officer : คุณต้องเข้าใจนะจ่า พวกเรายุ่งมากเรื่องจลาจลในเมือง กับพวกฮีโร่อะไรนั่น ”

” อยากจะหัวเราะจริงๆ แม่ผมเขาเป็นแค่ครูวิชาสังคม ”

Marcus : เอาวิทยุมา–

” แล้วผมก็สังเกตเห็น ชั้นสี่ที่สิบสองนาฬิกา..สไนเปอร์ ”

มาร์คัสกระโดดไปผลักเจ้าหน้าที่ล้มลงทันที แต่เจ้าหน้าที่ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่คนนี้กลับโดนยิงที่แขน

Marcus : เอาวิทยุมา! เราต้องเรียกกำลังเสริม!

จะเรียกกำลังเสริมดีๆ ก็ดโนขัดจังหวะโดยใครบางคน (สังเกตหน้าจ่า 555+)

เพราะเจ้าสไนเปอร์ไม่ได้มาคนเดียว มันมาเป็นแก๊งค์!

ดูสองช่อง มาร์คัสรู้ทันทีว่าเป็นพวกรัสเซีย โดนต่อยมาอีกแต่เขาก็บล๊อกไว้ได้…ได้เวลาสวนแว้ววว

บู๊ระห่ำ! มาร์คัสต่อยพี่เบิ้มหนึ่งหมัด ถีบพี่แว่นหนึ่งดอก แต่ก็โดนพี่แว่นสวนกลับมา 1 ศอก

มาร์คัสจึงใช้จังหวะนั้นคว้ามีดของพี่แว่นออกมาแล้วเหวี่ยงแขนฟันสุดแรง พี่แว่นร้อง ” AAIIEE! ” ร้องเป็นตุ๊ดเล้ย!

พี่เบิ้มได้จังหวะมาร์คัสเผลอ กระโดดล็อกคอทันที ไอ้หัวแดงก็เลยคว้าปืนมาจ่อมาร์คัส พี่แกจะทำยังไง?!

มาร์คัสไม่ยอมตายง่ายๆแน่ เขาใช้กำลังภายใน (ล้อเล่นนะ) ในการงัดพี่เบิ้มขึ้นมา! กระสุนที่ควรจะโดนมาร์คัสจึงเฮดช็อตพี่เบิ้มแทน!

แล้วเขาขว้างมีดที่จิ๊กมาจากพี่แว่นเข้าใส่หัวไหล่ไอ้หัวแดงทันที! (โยนใส่ข้างหน้า มีดกลับร่วงลงมาจากฟ้าปักหัวไหล่ซะงั้น 555+)

เขาก็เลยใช้ปืนของไอ้หัวแดงยิงพี่แว่นซะเลย (ที่แว่นหลุดไปแล้ว)

(เอามีดพี่แว่นมายิงหัวแดง เอาปืนหัวแดงไปยิงพี่แว่น แลกกันน่ะนะ :-D)

Marcus : เอ็งฆ่าแม่ตรูทามมายยยย!!!

หัวแดง : ไม่! อย่า–!

Marcus : บอกมา!!!

หัวแดง : นี่เมิงคิดจริงๆหรอว่าพวกตรูตามล่าเธอน่ะ?

ยังคุยกันไม่จบ ลูกธนูปริศนาก็พุ่งเข้าปักหัวไหล่ซ้ายของมาร์คัส!

เจ้าของลูกธนูมิใช่ใครอื่น…Taskmaster นี่เอง!!!!

(ทาส์คมาสเตอร์ หรือ โทนี่ มาสเตอร์์  ได้รับความสามารถ “ลอกเลียนแบบ” มาขณะปฎิบัติภารกิจในฐานะเจ้าหน้าที่หน่วยชิลด์ โดยลอกเลียนความสามารถหลากหลายแบบจากการดูวิดีโอการต่อสู้ของพวกฮีโร่ ก๊อปปี้มาทั้งทักษะของกัปตันอเมริกา แบล๊คแพนเธอร์ แดร์เดวิล อเลคตร้า ฮอว์คอาย พันนิชเชอร์ ทิกร้า ยูเอสเอเจ้นต์  สไปเดอร์แมน วูล์ฟเวอรีน และอื่นๆ)

Taskmaster : ลีลาแกแจ๋วนี่หว่า ขอข้าโชว์บ้าง

ที่ใดซักแห่ง :

ชายคนหนึ่งปลดล็อกระบบรักษาความปลอดภัยด้วยลายนิ้วมือ เดินเข้าไปในห้องเพื่อพบชายชราบนเตียงคนไข้

ชายหนุ่ม : ท่านครับ

ชายชรา : บอกมาเลย

ชายหนุ่ม : พวกนั้นพบเขาแล้วครับ

มาร์คัสใช้ปืนในมือยิงตอบโต้ทันที แต่ไม่เป็นผลเนื่องจากทาส์คมาส์เตอร์มีโล่ป้องกันอยู่

มาสเตอร์จึงเขวี้ยงโล่ใส่หนึ่งที ต่อยอีกหมัด! โดนอย่างนี้เข้าไปทำเอามาร์คัสล้มลงไปนอนกันเลย

มาร์คัสพยายามต่อกรแต่ก็ไม่เป็นผลตามเคย

(แม้เป็นทหารที่ผ่านศึกสงครามมาอย่างโชกโชน ก็ไม่สามารถทำอะไรทาส์คมาสเตอร์ได้เลย มันคนละชั้นจริงๆ)

โดนหนึ่งหมัด! เฮดบัตต์อีกที! มาร์คัสของเราก็ยังไม่ยอมแพ้

มาสเตอร์เตรียมลงดาบปลิดชีพเขาแล้ว

Marcus : เอ็–เอ็ง..มีแค่..นี้เองเหรอ..วะ–?

Taskmaster : พูดตรงๆข้าว่าเจ้านี่คู่ควรจะเป็นคู่ปรับข้ามากกว่าหลายๆคนนะ ลาก่อนจ่า

Marcus : ทำไม? ทำไมต้องฆ่าเธอ (แม่เขา) ?

Taskmaster : ข้าไม่ได้ฆ่าเธอหรอก แต่ข้ามาที่นี่ด้วยเหตุผลเดียวกันกับมันน่ะแหละ เจ้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าผ่านอะไรมาบ้าง เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร

Taskmaster : ข้าเกือบจะรู้สึกแย่ไปกับเจ้าแล้ว แค่เกือบจะนะ

ก่อนจะลงดาบปลิดชีพ เขาก็ถูกขัดขวางโดยใครบางคนที่เราคุ้นเคย! …

…กัปตันอเมริกาผู้นี้นี่เอง!!!

Capt. : ทาส์คมาสเตอร์!!! ปล่อยจ่าจอห์สันไปและยอมมอบตัวซะดีๆ!

โปรดติดตามตอนต่อไป…ในเดือนหน้า! (ทำไมนานจังฟระ?!)

คุยกันท้ายเล่มนิดส์นึง 🙂

เป็นไงกันบ้างครับ สนุกกันรึเปล่า ถ้าแปลผิดพลาดประการใดก็ขออภัยด้วยนะครับ พอดีไม่เคยลองแปลแนวสงครามกับทหารมาก่อน 😀 ส่วนตัวผมแล้วนั้นผมชอบหัวนี้มากเลยครับ เพราะเป็นแนวสงครามที่ไม่ได้ออกแนวสงครามจ๋าจนเกินไป เป็นการผสมผสานระหว่างแนวฮีโร่กับทหารได้ดีทีเดียว (ปกติไม่ชอบสงคราม พอดีเป็นคนรักสงบน่ะ 555+) แถมยังเป็นการเปิดตัวตัวละครใหม่ที่แค่เล่มแรกก็ชวนติดตามซะแล้ว (แต่พล๊อตนี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนนะ 555+) ช่วงต้นเรื่องก็บู๊ระห่ำยิงกันสะใจ ตอนกลางเรื่องก็สุดแสนดราม่า พอท้ายเรื่องก็กลับมาบู๊ระห่ำกันอีกรอบ สรุปก็คืออ่านเล่มเดียวได้ครบทุกรสเลยล่ะครับ 🙂

ใครที่ชื่นชอบเหล่านักฆ่าของมาร์เวล นั่งกัดผ้าเช็ดหน้ารอได้เลยครับ เพราะเดี๋ยวจะมีมาแจมอีกแน่นอน…ชัวร์ๆคนนึงก็เด๊ดพูลกับพาลาดินครับ เพราะมีภาพพวกเขาทั้งสองปรากฎบนจอคอมพิวเตอร์ของชายชราปริศนาที่โผล่มาทิ้งท้ายในเฟียร์ฯ เล่ม 7 ด้วยครับ ทาส์คมาสเตอร์ก็มีอยู่บนภาพเช่นกัน เขาจึงได้โผล่มาแจมด้วย แล้วถ้าลองสังเกตสองคนล่างสุดของรูปดีๆ ก็จะรู้พวกเขาก็คือคนที่บุกมาบ้านแม่มาร์คัสนั่นเอง คนนึงก็พี่แว่นที่โดนมาร์คัสปาดคอด้วยมีด อีกคนนึงก็พี่เบิ้มที่โดนเฮดช๊อต ;-D

Advertisements

5 คิดบน “Battle Scars #1 – Shattered Heroes

  1. เพิ่งรู้ว่า มาเวล มีเเนวสงครามค้วย มันส์ดีครับ
    ขอบคุณมากครับสำหรับสปอย

  2. Pingback: Battle Scars #4 – Marcus vs. Serpent Society « BaaMzS' Blog: Little Blog of Spoiled comics

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s