เมื่อฉันอ่านนารูโตะจบ… หยิบกล่องสีมาดิ๊ กูจะระบาย [สปอยขั้นรุนแรง]

นารูโตะมาราธอน 72 เล่ม จบแล้วรู้สึกโหวงเหวงยังไงชอบกล

11139402_969708113054337_5476443434807327636_n

ปกติก็ไม่ได้อ่านมังงะอะไรมากมายอยู่แล้ว อ่านบ้างเลิกบ้าง เรื่องสั้นๆไม่กี่เล่มไม่นับ เรื่องยาวๆอย่าง Reborn, Bleach, Soul Eater ไรงี้ก็ขี้เกียจอ่านกลางคัน จะมีที่อ่านตั้งแต่ต้นจนจบได้ก็คงจะเป็น Dragonball ตอนเด็กๆมั้ง ไอ้ที่เราอ่านประจำๆอย่างการ์ตูน Marvel/DC มันก็เสือกไม่มีวันจบซะด้วยสิ ลืมไปเลยว่าความรู้สึกของการอ่านอะไรซักอย่างที่เราอ่านมาตั้งแต่เด็กๆและรู้จักมาตั้งนานหลายปีจบเนี่ยมันเป็นยังไง น่าใจหายเหมือนกันแหละ ความรู้สึกเหมือนเวลาดูซีรีส์ซักเรื่องจนจบ หรือนั่งดู Lord of the Rings มาจนจบภาคสามเลย เศร้าสัส

ก็รู้จักกับนารูโตะมาตั้งแต่ประถมน่ะแหละ ตอนนั้นยังเด็กๆ ก็ไม่ได้ตามอ่านมังงะ ตามดูแบบอนิเมะอย่างเดียว จนจบช่วงที่ซาสึเกะหนีออกไปจากหมู่บ้าน ที่ขี้เกียจรอเป็นการ์ตูนทีวีละ กูไปหามาอ่านเลยละกัน อ่านไปอ่านมาไม่ทันใจ ก็ไปอ่านสแกนล่วงหน้าในเน็ตเอา กว่าแต่ละตอนมา ก็รอกันเข้าไป รอจนขี้เกียจขึ้นมาอีกรอบแล้วก็เลิกอ่านไปในที่สุดนั่นแหละ

จนกระทั่งในที่สุดมันก็จบลงฮะ นารูโตะที่ดำเนินเนื้อเรื่องมาอย่างยาวนานปหลายปีก็ถึงจุดสิ้นสุด เลยได้ฤกษ์กลับมานั่งอ่านกันอีกครั้ง เพราะเป็นคนงี้แหละ ดูซีรีส์ก็ขี้เกียจมานั่งเก็บทีละตอน ชอบดูแบบยาวๆเอาให้จบซีซั่นกันไปเลย งานสัปดาห์หนังสือล่าสุดเนชั่นเขาทำบ็อกซ์เซ็ทขาย ก็เลยได้โอกาสจัดไป ปรากฎว่าไปถึงงานของหมด เลยต้องสั่งให้มาส่งบ้านเอา ซึ่งกว่าจะมาได้ก็แดกเวลาไปเดือนนึงเต็มๆ เล่นเอากูงงเลยว่าตกลงกูสั่งของมาจากนอกหรือสั่งในประเทศกันแน่ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นฮะ พอได้ของมาปุ๊บ ก็ลากเก้าอี้มาวางข้างโซฟา เปิดกล่องนั่งอ่านแบบมาราธอนกันเลย ซึ่งจะเรียกว่ามาราธอนคงไม่ได้ เพราะอ่านไปก็ดูหนังไป เล่นเกมไป อ่านอย่างอื่นมั่งอะไรมั่ง กว่าจะจบ 72 เล่มก็กินเวลาอาทิตย์นึงเลย

9x5N7tY

โดยรวมถือว่าดีเลยนะ มันก็ตามสูตรมังงะทั่วไปน่ะแหละ cliche เดิมๆ พระเอกลูกกำพร้า คนดีจ๊ะจ๋า เพื่อนเยอะ เจ้าแห่งพลังมิตรภาพ ปกติเวลาเจอตัวละครแนวนี้ก็จะเอียนไปน่ะแหละ แต่คงเพราะเราดูไอ้นี่มาตั้งแต่เด็ก เลยรู้สึกผูกพันไปกับตัวละครมั้ง เนื้อเรื่องก็ยืดกันไปตามประสา สู้กันครั้งนึงกินเนื้อหาไปสองเล่ม เนื้อหามันไม่หยุดอยู่กับที่ พัฒนาขึ้นไปตามการเติบโตของตัวละคร สเกลของเรื่องก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แรกๆค่อยดูเป็นนินจา ไปๆมาๆแม่งระเบิดภูเขาเผากระท่อมจนนึกว่ากูนั่งอ่านดราก้อนบอลละ ฟันภูเขาระเบิดมันไม่น่าจะเป็นนินจาได้แล้วนะเว้ย เออแต่มันก็อลังการดี 55555

แต่ที่นั่งเขียน ไม่ได้จะมารีวิว คืออยากจะบ่นน่ะแหละ อยากระบายมาก ขอได้พูดหน่อยเถอะ รำคาญซาสึเกะมาก ยอมรับว่ามันเท่ เป็นตัวละครที่เท่ที่สุดทั้งเรื่องแล้วล่ะ แต่นิสัยมันคือกวนตีนจริงๆ เราเข้าใจคาแร็คเตอร์ของเขา แรงจูงใจ และความคิดนะ แต่ว่ามันออกมางี่เง่ามากอ่ะ มันไม่ใช่เด็กมีปัญหา แต่มันเป็น ‘asshole’ ดีๆนี่เอง ซากุระก็ตามอยู่นั่นแหละ จะโดนมันฆ่ามาก็ไม่รู้กี่รอบ สุดท้ายลงเอยด้วยกันได้ไงก็ไม่รู้ ไม่ชอบเลย

คู่นารูโตะ-ฮินาตะมันไม่เข้ากันเลยอ่ะ บทพยายามดันฮินาตะจริงๆนะ คือไม่ใช่นางเอก แต่ต้องพยายามผลักขึ้นมายืนเคียงคู่กับพระเอกแบบนารูโตะให้ได้ แต่มันไม่มีพาวเวอร์พอที่จะทำให้คนอ่าน (หรืออาจจะแค่ผมคนเดียวก็ไม่รู้นะ) อินกับมันได้ ฮินานะจะมาด้วยมุกเดิมตลอด ตั้งแต่สอบจูนินยันสงครามนินจา คือจะผลักดันตัวเองให้สู้ จะไปยืนเคียงข้างนารูโตะให้ได้ แรกๆก็โอเคได้อยู่ แต่พอเล่นซ้ำหลายๆรอบมันไม่ใช่อ่ะ คือฮินาตะไม่ได้เก่งแบบนารูโตะไง พอจะไปยืนเคียงข้างมันก็ออกแนวไปเกะกะเขา อย่างตอนสู้กับเพนในโคโนะฮะ ก็อยากจะไปช่วยเขา ยืนคู่กับเขา กระโดดเข้าไปช่วย แต่ก็โดนปัดออกมาบาดเจ็บ ให้นารูโตะโมโหเฉยๆ ตอนสงครามนินจา ก็อีหรอบเดิม แต่คราวนี้ดูดีขึ้นมาหน่อย ได้จับมือ ได้ปลุกใจเพื่อนๆรอบข้าง แล้วก็แค่นั้น สถานการณ์กลับสู่สภาพเดิม โดนตัวโกงไล่ต้อนกันต่อไป ซึ่งเอาเข้าจริงๆให้นารูโตะลงเอยกับซากุระดูจะเวิร์คกว่าอีก ต่อให้ซากุระจะวิ่งไล่ซาสึเกะแค่ไหน แต่คนที่อยู่เคียงข้างซากุระตลอดการเดินทางทั้งหมดก็คือนารุโตะนะเว้ยยยย

เนจิตาย เศร้ามาก อีเชี่ย มึงโผล่มาเล่มนั้นเพื่อตายชัดๆ

เล่มสุดท้ายได้อยู่ นารูโตะปะทะซาสึเกะแบบเต็มๆอีกซักที การที่ซาสึเกะแม่งเชี่ยจนน่ารำคาญ พอมันกลับตัวได้ในที่สุดแม่งสบายใจมาก ช่างน่าปลื้มปิติ ตอนที่ 700 ซึ่งเป็นตอนสุดท้าย เป็นบทส่งท้ายที่ใช้ได้เลย เป็นที่น่าปลื้มปิติเช่นกัน ได้เห็นทิศทาง การเติบโตของตัวละครที่ผูกพันกันมานาน เสียดายที่ว่าสั้นไปหน่อย และยังมีตัวละครอีกหลายตัวเลยที่ไม่ได้พูดถึง หัวหน้ายามาโตะแม่งก็หายไปเลย ชอบพี่แกอยู่นะ เท่ๆๆๆ

สิ่งที่อยากจะบ่น อยากระบายมาก คือช่วงสงครามนินจา 10 เล่มสุดท้ายนี่แหละ มันยืดเยื้อ วุ่นวาย เละเทะมากๆอ่ะ เข้าใจว่ามันคือช่วงไคลแม็กซ์ โค้งสุดท้ายของซีรีส์ที่กำลังจะจบ มันต้องยิ่งใหญ่ เว่อร์ อลังการเป็นธรรมดา แต่ว่ามันออกมาเละเทะมากจนเกินไปอ่ะ

การหักมุม มันก็ต้องมีบ้างเป็นธรรมดาพอหอมปากหอมคอ แต่ว่าเยอะเกินไปมันก็ไม่ดีนะ อย่างนารูโตะนี่ก็ใช่เล่นที่ไหน ไอ้เรื่องบอสใหญ่ของเรื่องนี่แหละฮะท่านผู้ชม บอสใหญ่ของแสงอุษาตอนแรกเป็นเพน ไอ้เราก็นึกว่ามันต้องเก่งมาก เก็บไว้ใช้เป็นบิ๊กบอสตอนจบ แต่ปรากฎว่าโทบิเป็นคนชักใยอยู่ฮะ แล้วไอ้โทบิก็เฉลยว่าเป็นอุจิวะ มาดาระฮะ แล้วแม่งก็เฉลยว่าโทบิไม่ใช่มาดาระ แต่เป็นโอบิโตะฮะ แล้วแม่งก็เฉลยว่าโอบิโตะทำงานให้มาดาระตัวจริงอีกทีฮะ แล้วแม่งก็เฉลยว่ามาดาระถูกชักใยโดยเซ็ทสึดำอีกทีฮะ แล้วแม่งก็เฉลยอีกว่าเซ็ทสึดำทำงานให้คางุยะฮะ อีเชี่ย มึงจะเซอร์ไพร์สอะไรอีก มึงจะชักใยกันกี่ตลบ มึงสงสารคนอ่านบ้างดิ๊ มึงให้ตัวร้ายหลักเป็นโอบิโตะกูว่าก็โอเคแล้วนะ

คือการที่โลกของนารูโตะมันมีแบ็คสตอรี่ หรือ lore อย่างพวกเซียนหกวิถีหรือเจ้าแม่คางุยะมันก็เป็นเรื่องปกติของการ์ตูนแนวนี้นะ แต่มันไม่จำเป็นที่จะต้องเอามาใช้แบบในตอนจบอ่ะ ปล่อยให้เป็นตำนานต่อไป มีหยิบยกขึ้นมาเล่าในเรื่องบ้างเรื่อยๆ ไม่ได้จำเป็นต้องขุดตัวละครพวกนี้ขึ้นมาเจอกับนารูโตะเล้ยยย ยิ่งเอาเรื่องอินทรากับอสุรามาใช้ บอกว่านารูโตะกับซาสึเกะเป็นลูกของเซียนหกวิถีกลับชาติมาเกิดแม่งโคตร cheesy เลยอ่ะ เฉิ่มสุดๆ จากการ์ตูนมังงะ กลายเป็นละครจักรๆวงศ์ๆไปเลยยังไงไม่รู้

IMG_6730

จบละ แค่นี้แหละ บรัยส์

Advertisements

1 คิดบน “เมื่อฉันอ่านนารูโตะจบ… หยิบกล่องสีมาดิ๊ กูจะระบาย [สปอยขั้นรุนแรง]

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s